Alle foto’s in deze log zijn gemaakt door Richard Kooistra
Nadat de barbecue vorig jaar niet was door gegaan vanwege het gebrek aan inschrijvingen was er dit jaar zat animo. Dit waarschijnlijke mede door het springkussen.
De planning was om rond 13.00 te beginnen met de ongevalssimulatie maar vanwege de toen al aanwezige gezelligheid liep dit iets uit. We troffen het met het weer aangezien de zon heerlijk scheen bleef iedereen -die aan de kant bleef staan- gelukkig droog.
In de eerste situatie mocht ik het slachtoffer spelen. Als eerste kreeg ik een briefing van Björn wat ik nou eigenlijk moest spelen. Vervolgens mochten mijn buddy Robert en ik inchecken bij duikleider Ben en mochten we het water betreden. Na zo’n 2 hele minuten gedoken te hebben bleek mijn ademautomaat kuren te vertonen en ben ik helaas aan de gekomen met een stel volle longen. Op dat moment ging ik out en lag mijn leven volledig in handen van mijn buddy en de omstanders. Zoals een echte buddy hoort te doen heeft ‘ie me keurig naar de kant gebracht waar hij me samen met Sander mijn materiaal afgedaan heeft en het droge op sleepte. Het geheel liep allemaal wat chaotisch, maar het is niet voor niets een oefening. Gelukkig werd er al snel 112 gebeld en werd er zuurstof toegediend.
In de tweede simulatie gingen de 1* duikers (2*-in-opleiding) Jeroen & Almar samen te water. Helaas wat klungelig want Almar was er met zijn hoofd niet helemaal bij waardoor hij niet alleen zijn vinnen vergat, maar ook zijn ademautomaat en bril vond hij niet nodig. Gelukkig kwam zijn altijd alerte buddy Jeroen er op tijd achter en konden ze toch hun duik nog beginnen. Helaas voor Almar speelde de drukte hem parten en schoot hij vanaf 10 meter met een noodgang naar boven. Bovengekomen kon hij de kant op gedragen worden en kon er gereanimeerd worden.
De derde simulatie werd weer gedaan door Robert en mij. Ditmaal was Robert het slachtoffer en mocht ik er lekker bij zwemmen. Onder water werd Robert niet goed en dook helemaal in elkaar. Zijn benen schoten de lucht in en hij deed niks anders dan krampachtig zijn buik vasthouden. Voor zover dat lukte heb ik Robert naar boven geholpen. Vanaf dat moment begon hij te kermen en te jammeren van de pijn. Met hulp van Sander heb ik hem -nog steeds schreeuwend- naar de kant gebracht. Vanaf daar werd hij al vrij snel overgenomen en kon ik de assistent-duikleider Sander snel informeren over wat er precies gebeurd was. Nadat de alarmdiensten gebeld waren bleek dat hij flink getafeld had, een fles cola meester had gemaakt en daarom last had van kramp. Onnodig 112 gebeld, maar beter een keer te vaak dan een keer te weinig!
Na alle hectiek was het tijd om te eten! Onze eigen slager Harry had voor een stapel vlees gezorgd, en ook aan alles wat er bij hoorde was gedacht! Met z’n allen heerlijk gegeten en gedronken, en kon alles nog eens nabesproken worden.
Voor mij de eerste keer dat ik aan zoiets mee kon doen. Erg leuk, maar zeker ook zéér leerzaam! Organisatie, bedankt!
Gisteren nog een keer een duik gemaakt. Dit keer in Bussloo. Ook deze stek was voor mij volledig nieuw. Voor mijn buddy gelukkig niet. Ik had eigenlijk géén idee waar ik moest zijn maar was ruim op tijd. Daardoor had ik mooi de tijd om het parcours te bestuderen. Helaas was het vrij druk in de plas en was ook het zicht hier om sommige plekken nog geen 50cm. Op de plekken waar het niet zo stoffig was toch al gauw een meter of 3. Op de kant hadden we een plan gemaakt maar zodra we het eerste touw van het parcours tegen kwam waren we dat alweer kwijt. We hebben het touw gevolgd en kwamen bij een wrakje uit. Erg leuk, aangezien er een snoek van toch minimaal 1,20m in zat! Vervolgens een ander touw gevolgd in de hoop een bus te vinden, maar dit touw was doorgeknipt/gesneden en liep nergens op uit. Omdat we onze oriëntatie kwijt waren opgestegen om te overleggen. Snel weer naar beneden en teruggezwommen naar het wrakje. Goede keus, want deze keer kwamen we ook nog 2 flinke palingen tegen! Eén in een beeld van een kabouter op het dak (±50cm) die heel stiekem zijn kop uit het gat van het beeld stak. Zodra ik mijn lamp er op hield draaide hij zich om en verstopte hij zich. Als ik de lamp dan even weg deed kwam hij weer terug. Ook onder het luik in het voordek zat een dikke paling van ook minstens een meter. De eerste keer dat ik een paling helemaal in het vrije zag! Na het wrakje hetzelfde touw weer gevolgd, alleen nu de andere kant op. Daar kwamen we “de bus” tegen die we voorbij zouden zwemmen als mijn buddy niet zo goed had opgelet. Hier zaten een stuk of 5 leuke baarsjes op, maar verder zat er weinig leven. Dat was het einde van de duik waarna we snel om gingen kleden en naar huis toe mochten 
Ook dit was weer een machtig mooie duik!