Duik 91: Pneumothorax?

Afgelopen zaterdag een nieuw natpak gehaald bij Lucas Divestore. Ze hadden grote uitverkoop, en op de artikelen die niet in de uitverkoop waren werd alsnog 19% korting gegeven. Daar heb ik een nieuw Bare 7mm Elastek pak gehaald en dat moest natuurlijk gelijk getest worden.

Zo stonden we gisterochtend rond een uur of 10 weer met slechts 4 man aan de waterkant in Joure. Richard kon helaas niet duiken vanwege een verkoudheid. Beeno dook liever niet met z’n 3en, en dus bleven Henk en ik over. Het was de tweede duik sinds ik mijn 2* brevet gehaald had en had er weer helemaal zin in. Lekker duiken zonder verplicht te moeten oefenen 🙂

Het pak voldeed prima, en was heerlijk warm. Daar was ik wel aan toe! Mijn vorige pak  -een oudje dat ik gratis gekregen heb waar ik toch 90 duiken mee heb gemaakt- was toch echt wel op.

Duik was exact 50 minuten en zijn zo’n 10 meter diep geweest. Water was 10 graden, maar koud had ik het niet in mijn nieuwe pak 🙂 Naast wat klein grut niet zo heel veel bijzonders gezien. Bij het 6-meter-platvorm een aardig snoekje, en bij het autowrakje een baars van 20/25 cm.

Op de terugweg naar de auto kreeg ik een licht drukkend gevoel op de borst. Omdat we al onderweg naar boven waren heb ik het verder niet vermeld. Iets wat ik eigenlijk wel zou moeten doen. Op de kant aangekomen voelde ik het niet meer, en heb ik er ook helemaal niet meer aan gedacht.

Thuisgekomen de boel opgeruimd, en een stukje op de motor gaan rijden. Tijdens het rijden kreeg ik echt pijnlijke steken, en helemaal als ik diep inademde voelde ik de pijn erger worden. Gelijk naar de huisartsenpost proberen te rijden, maar die kon ik niet vinden. Dus naar huis gereden en maar gebeld. De assistent vond mijn verhaal niet echt boeiend en zou de huisarts vragen om even terug te bellen. 10 Minuten later belt de huisarts af en die vond dat ik gelijk maar even langs moest komen bij de spoedhulp bij het ziekenhuis.

Na zo’n 3 kwartier in de wachtkamer gezeten te hebben was ik aan de beurt. Wat luisteren en kloppen gaf de huisarts het idee dat het om een klaplong zou kunnen gaan. Mijn postuur vond hij daar ook wel aardig bij passen. Zo kon ik gelijk door naar de röntgen afdeling om daar weer bijna een uur in een wachtkamer te zitten. Fotootjes gemaakt en daar was helemaal niets op te zien.

Waarschijnlijk een spiertje of iets verrekt, en met wat pijnstillers mocht ik weer naar huis. Nou heb ik die niet meegenomen want ik voel het graag als het erger zou worden. Maar het idee dat er niks aan de hand is is zeker een avond op de eerste hulp zitten wachten waard 🙂

 

Afbeeldingen bronnen: Pak / CT Scan

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.